Spotkania z Melpomeną
w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Reszlu
w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Reszlu
10 kwietnia 2011 r. w barokowych wnętrzach bazyliki w Świętej Lipce ożyły najpiękniejsze strofy papieskiej poezji. Blisko pół tysiąca widzów zgromadziło się, aby wysłuchać „Tryptyku rzymskiego” Jana Pawła II w doskonałej interpretacji aktorów Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie – Marcina Kiszluka, Cezarego Ilczyny i Mariana Czarkowskiego. Gości przywitał ksiądz Wiesław Kulisz, który był gospodarzem uroczystości. Słowami: „Niech przemówi do nas słowo i muzyka” - zaprosił wszystkich na spektakl.
„Tryptyk rzymski” jest ostatnim poetyckim dziełem Papieża. Zawiera utwory napisane w roku 2002. Każda z trzech części poematu - „Strumień”, „Medytacje nad Księgą Rodzaju na progu Kaplicy Sykstyńskiej” i „Wzgórze w Krainie Moria” - stanowi odrębną całość tematyczną. Wiąże je wspólny temat religijno-filozoficzny mający charakter rozważań egzystencjalnych. Każda z części skłania do refleksji, budzi potrzebę medytacji nad sprawami zasadniczymi, wyznaczającymi drogę życia każdemu człowiekowi. „Tryptyk rzymski”, w którym Jan Paweł II przekazał przesłanie na III tysiąclecie, pozwalające odkryć sens miłości, cierpienia i życia wiecznego, to bardzo osobisty i zarazem niezwykle uniwersalnym utwór. Zawiera się w nim również artystyczny testament Papieża.
Twórczość Jana Pawła II nie należy do najłatwiejszych w odbiorze. Słowo wstępne do „Tryptyku rzymskiego” wygłosiła pani Elżbieta Lenkiewicz z olsztyńskiego Teatru Jaracza.
Całość rozpoczęło preludium organowe do „Te Deum” Marca Antoine’a Charpentiera, francuskiego kompozytora okresu baroku. Spektaklowi towarzyszył nastrój głębokiego skupienia i refleksji. Kolejne części tryptyku przeplatały pieśni Stanisława Ziemiańskiego i Piotra Grinholca w wykonaniu chórów
z Reszla i Świętej Lipki pod dyrekcją Rafała Sulimy, które idealnie korespondowały z literacką treścią poematu, stanowiąc jego muzyczne dopełnienie. Promienie kwietniowego słońca, które rozświetliły prezbiterium i wnętrze kościoła sprawiły, że barwy fresków na sklepieniach stały się intensywniejsze
i obrazy przemówiły do wyobraźni widzów.
Na zakończenie głos zabrał Burmistrz Reszla Marek Janiszewski, który w bardzo osobistej refleksji podkreślił, jak wielki wpływ na jego życie wywarł pontyfikat Jana Pawła II. Podziękował organizatorom – Barbarze Bielskiej, dyrektor Miejskiej Biblioteki Publicznej w Reszlu i księdzu Wiesławowi Kuliszowi, artystom, chórom, organistom – Rafałowi Sulimie, Piotrowi Strzyżewskiemu i siostrze Marlenie, sponsorom i wszystkim osbom, które wzięły udział w uroczystości.
Finał realizacji, podczas którego wszyscy wspólnie odśpiewali „Barkę” - ulubioną pieśń Jan Pawła II, wzbudził w odbiorcach silne emocje, wiele osób nie mogło powstrzymać łez wzruszenia. Owacje, jakimi publiczność nagrodziła artystów, długo rozbrzmiewały we wnętrzu bazyliki.
Wyjątkowy spektakl w jakim mieliśmy okazję uczestniczyć 10 kwietnia 2011 w Bazylice NMP w św. Lipce powstał dzięki zaangażowaniu wielu osób. Dziękujemy za współpracę Organistom – Rafałowi Sulimie, Piotrowi Strzyżewskiemu i Siostrze Marlenie, Chórom parafialnym z Reszla i ze Św. Lipki, Państwu Paulinie i Januszowi Skierkowskim oraz Drukarni JUMAR, a także Panu Krzysztofowi Majchrowi.
Projekt finansowo wsparli: Państwo Halina i Mirosław Bogdanowiczowie, Państwo Katarzyna i Tomasz Jabłońscy, Państwo Wiktoria i Leszek Jeziorkowie, Państwo Mariola i Piotr Krajewscy, Państwo Elżbieta i Marek Matuszewscy, Państwo Beata i Grzegorz Suboczowie, Państwo Joanna i Edward Szmulowie, Pani Krystyna Berwald, Pani Joanna Bogusz, Pani Elżbieta Głowacka, Pani Teresa Kitowska, Pani Zofia Lewandowska, Pani Dorota Stasiewicz, Pan Marek Janiszewski, Pan Krzysztof Jelisiejew, Pan Roman Luchowski, Pan Mirosław Nowicki, Pan Jarosław Pieniak, Pan Romuald Suszyński, Młynomag, Zakład Usług Komunalnych w Reszlu, Pracownicy Szkoły Podstawowej Nr 3 oraz z Gimnazjum Nr 1 w Reszlu.
„TRYPTYK RZYMSKI – MEDYTACJE”
Bazylika w Świętej Lipce
10 kwietnia 2011 r. godz. 18:00
wystąpili:
Marian Czarkowski
Cezary Ilczyna
Marcin Kiszluk
aktorzy im. Teatru Stefana Jaracza w Olsztynie
oprawa muzyczna:
Rafał Sulima - organista, dyrygent
Połączone chóry z Reszla i Świętej Lipki
komentarz:
Elżbieta Lenkiewicz
Projekt zrealizowany dzięki wsparciu osób prywatnych
odbyło się kolejne spotkanie
z "Teatrem przy stoliku"
Sztukę Filipa Bajona "Engagement"
usłyszeliśmy w wykonaniu wspaniałych aktorek Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie
Ireny Telesz-Burczyk i Katarzyny Kropidłowskiej
Sympatycy Teatru przy Stoliku
wysłuchali sztuki Anny Burzyńskiej „AKOMPANIATOR”,
w wykonaniu aktorów Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie - Wiesławy Szymańskiej i Artura Steranko. Słowo wstępne wygłosiła Elżbieta Lenkiewicz
Małe zbrodnie małżeńskie
Wystąpili aktorzy Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie - Wiesława Szymańska
i Marian Czarkowski
Głośny bestseller znakomitego francuskiego pisarza i dramaturga, autora powieści "Oskar i pani Róża", "Pan Ibrahim i kwiaty Koranu", "Dziecko Noego" oraz dramatów: "Wariacje enigmatyczne", "Przybysz", "Milarepa", "Małe zbrodnie małżeńskie". Tragikomiczna opowieść o związku dwojga kochających się małżonków, których uczucie, za sprawą niecodziennej sytuacji, wystawione zostaje na poważną próbę. Opowieść tyleż przewrotna, co zabawna, refleksyjna i liryczna, zaskakująca i "życiowa", bo stawiająca proste pytanie: co pozostaje między mężem i żoną po piętnastu latach wspólnego życia?
Wiesława Szymańska i Jarosław Borodziuk
Grudzień to miesiąc prezentów i niespodzianek. Nie zabrakło ich również na ostatnim spektaklu, zamykającym cykl spotkań teatralnych "Poniedziałek z Melpomeną w Miejskiej Bibliotece Publicznej" . Pierwszy prezent "rozpakowała" dla nas pani Elżbieta Lenkiewicz, zapowiadając sztukę "Staromodna komedia".
Mikołajowe prezenty (ręcznie zdobione bombki) otrzymali goście, z podziękowaniami za wszystkie chwile wzruszeń i radości, jakich dostarczyły nam spotkania w Teatrze przy Stoliku.
Niespodzianka czekała też na widzów, wśród których rozlosowano trzy wyjątkowe filiżanki z logo "Poniedziałków z Melpomeną".
Stolik, krzesełka i dwie lampki stanowią całą scenografię spektaklu. Jeszcze tylko niewielka charakteryzacja głównej bohaterki. Kilka słów wprowadzenia Elżbiety Lenkiewicz, koniecznego przy tej formie teatru „czytanego”, wprowadza nas w nastrój sztuki.
Kiedy na sali gasną światła, wyobraźnia przenosi nas do małego pokoiku na starej podupadłej farmie gdzieś w Wirginii.
Dom Glorii nie zmienił się specjalnie przez ostatnie 60 lat - drewniany piec kuchenny, ręczna pompa wodna w kuchni, stare łóżko z ramą i toaleta znajdująca się na ganku na zewnątrz. Jedynym ulepszeniem jest elektryczność, dzięki której działa toster, światło i telefon.
Grace (w tej roli Irena Telesz-Burczyk) ma 90 lat i jest śmiertelnie chora. Właśnie wróciła ze szpitala. Jest samotna, ma jedynie wnuka Roya, który rzadko ją odwiedza.
Pewnego dnia w jej życiu pojawia się młoda, wykształcona i pełna energii Gloria (Joanna Fertacz). Niedawno przeniosła się z Nowego Jorku i jest wolontariuszką hospicjum. Początkowo Grace niechętnie akceptuje wizyty Glorii i jej pomoc przy podstawowych czynnościach związanych z toaletą czy przygotowywaniem posiłków. Pomimo jej protestów i oświadczeń, że nie potrzebuje żadnej pomocy, Gloria postanawia zostać by pomóc Grace uporządkować jej sprawy, takie jak zdecydowanie o ostatniej woli Grace czy skontaktowanie jej z żyjącą krewną.
Z czasem, kiedy kobiety coraz lepiej się poznają, dowiadujemy się, że obie cierpią z powodu osobistej straty, jakiej doświadczyły w swoim życiu. Grace straciła swoich pięciu synów, Gloria straciła dwunastoletniego syna dwa lata temu w wypadku samochodowym. Obserwujemy, jak te dwie kobiety o zupełnie różnych osobowościach coraz bardziej przywiązują się do siebie i zaczynają dzielić się swoim zaufaniem i lękami.
Emocjonalna bańka pęka, kiedy Gloria wyznaje, że myślała o popełnieniu samobójstwa, nie mogąc znieść dręczącego ją poczucia winy i bólu po stracie dziecka. Grace, do tej pory nie zadawała sobie pytania „dlaczego?”, myśląc o swoim życiu, "akceptowała wolę Boga". Teraz jej wygodna, bezpieczna strefa została zniszczona przez pytania, które Gloria zadawała sobie samej w obliczu tragedii, która ją dotknęła.
Na sali panuje pełna napięcia cisza.
Gloria wraca, by towarzyszyć Grace, ale już nie jako wolontariuszka hospicjum i obiecuje, że pozostanie przy niej aż do końca. W miarę jak kobiety zbliżają się do siebie, Grace dzieli się swoimi wspomnieniami, sekretami, które ujawniają skrywane żale i wyrzuty sumienia. Życie ją zawiodło…
Autor zgrabnie połączył zdarzenia i emocje niczym w naszym życiu, widzimy momenty zwątpienia, dobre chwile pełne śmiechu i radości czy momenty pełne refleksji, podczas których również i my próbujemy zrozumieć sens dotykających nas tragedii. Zarówno wzruszające i zabawne są sceny, w których Gloria robi makijaż Grace i widzi jej reakcje w lustrze, a ta cieszy się jak mała dziewczynka.
Ostatecznie Gloria udokumentowała ostatnią wolę Grace, przekazując jej kuzynce pieniądze na studia.
Grace i Gloria nauczyły się od siebie, że „nie śmierć łączy ludzi, ale życie”. Ból, z powodu którego obie cierpiały, został uśmierzony przez czas, który spędziły razem. Pomogły sobie nawzajem – Gloria pozwoliła Grace ze spokojem wyjść na spotkanie śmierci, Grace dała siłę Glorii, by ta mogła iść dalej przez życie, pokonując dręczące ją wyrzuty sumienia i poczucie winy.
Sztuka dostarczyła nam wielu emocji, od smutku i ukradkiem ocieranych łez, po śmiech i radość, i na długo zostanie w naszej pamięci.
Siemiona Złotnikowa
Słowo wstępne - Elżbieta Lenkiewicz
w wykonaniu aktorów Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie
Władysława Jeżewskiego i Marcina Kiszluka
Anny Burzyńskiej
Wystąpili aktorzy
Katarzyna Kropidłowska i Marian Czarkowski.
Alicji Kochańskiej i Mariana Czarkowskiego
