"Mąż mojej żony"
Sztukę "Mąż mojej żony" Miro Gavrana, jednego z najwybitniejszych współczesnych dramaturgów chorwackich, przeczytali aktorzy Teatru im. S. Jaracza w Olsztynie, Marian Czarkowski i Cezary Ilczyna. Słowo wstępne wygłosiła Elżebieta Lenkiewicz.

"Krzywa wieża" Nadieżdy Ptuszkiny
Sztukę przeczytali aktorzy im. Stefana Jaracza w Olsztynie
Wiesława Szymańska i Jarosław Borodziuk

"Staromodna komedia" Aleksieja Nikołajewicza Arbuzowa
     Grudzień to miesiąc prezentów i niespodzianek. Nie zabrakło ich również na ostatnim spektaklu, zamykającym cykl spotkań teatralnych "Poniedziałek z Melpomeną w Miejskiej Bibliotece Publicznej" . Pierwszy prezent "rozpakowała" dla nas pani Elżbieta Lenkiewicz, zapowiadając sztukę "Staromodna komedia".


     Mikołajowe prezenty (ręcznie zdobione bombki) otrzymali goście, z podziękowaniami za wszystkie chwile wzruszeń i radości, jakich dostarczyły nam spotkania w Teatrze przy Stoliku.


     Niespodzianka czekała też na widzów, wśród których rozlosowano trzy wyjątkowe filiżanki z logo "Poniedziałków z Melpomeną".

„Grace i Gloria” Toma Zieglera
     Stolik, krzesełka i dwie lampki stanowią całą scenografię spektaklu. Jeszcze tylko niewielka charakteryzacja głównej bohaterki. Kilka słów wprowadzenia Elżbiety Lenkiewicz, koniecznego przy tej formie teatru „czytanego”, wprowadza nas w nastrój sztuki.

Kiedy na sali gasną światła, wyobraźnia przenosi nas do małego pokoiku na starej podupadłej farmie gdzieś w Wirginii.

     Dom Glorii nie zmienił się specjalnie przez ostatnie 60 lat - drewniany piec kuchenny, ręczna pompa wodna w kuchni, stare łóżko z ramą i toaleta znajdująca się na ganku na zewnątrz. Jedynym ulepszeniem jest elektryczność, dzięki której działa toster, światło i telefon.
     Grace (w tej roli Irena Telesz-Burczyk) ma 90 lat i jest śmiertelnie chora. Właśnie wróciła ze szpitala. Jest samotna, ma jedynie wnuka Roya, który rzadko ją odwiedza.
     Pewnego dnia w jej życiu pojawia się młoda, wykształcona i pełna energii Gloria (Joanna Fertacz). Niedawno przeniosła się z Nowego Jorku i jest wolontariuszką hospicjum. Początkowo Grace niechętnie akceptuje wizyty Glorii i jej pomoc przy podstawowych czynnościach związanych z toaletą czy przygotowywaniem posiłków. Pomimo jej protestów i oświadczeń, że nie potrzebuje żadnej pomocy, Gloria postanawia zostać by pomóc Grace uporządkować jej sprawy, takie jak zdecydowanie o ostatniej woli Grace czy skontaktowanie jej z żyjącą krewną.
     Z czasem, kiedy kobiety coraz lepiej się poznają, dowiadujemy się, że obie cierpią z powodu osobistej straty, jakiej doświadczyły w swoim życiu. Grace straciła swoich pięciu synów, Gloria straciła dwunastoletniego syna dwa lata temu w wypadku samochodowym. Obserwujemy, jak te dwie kobiety o zupełnie różnych osobowościach coraz bardziej przywiązują się do siebie i zaczynają dzielić się swoim zaufaniem i lękami.
     Emocjonalna bańka pęka, kiedy Gloria wyznaje, że myślała o popełnieniu samobójstwa, nie mogąc znieść dręczącego ją poczucia winy i bólu po stracie dziecka. Grace, do tej pory nie zadawała sobie pytania „dlaczego?”, myśląc o swoim życiu, "akceptowała wolę Boga". Teraz jej wygodna, bezpieczna strefa została zniszczona przez pytania, które Gloria zadawała sobie samej w obliczu tragedii, która ją dotknęła.

Na sali panuje pełna napięcia cisza.

     Gloria wraca, by towarzyszyć Grace, ale już nie jako wolontariuszka hospicjum i obiecuje, że pozostanie przy niej aż do końca. W miarę jak kobiety zbliżają się do siebie, Grace dzieli się swoimi wspomnieniami, sekretami, które ujawniają skrywane żale i wyrzuty sumienia. Życie ją zawiodło…
     Autor zgrabnie połączył zdarzenia i emocje niczym w naszym życiu, widzimy momenty zwątpienia, dobre chwile pełne śmiechu i radości czy momenty pełne refleksji, podczas których również i my próbujemy zrozumieć sens dotykających nas tragedii. Zarówno wzruszające i zabawne są sceny, w których Gloria robi makijaż Grace i widzi jej reakcje w lustrze, a ta cieszy się jak mała dziewczynka.
     Ostatecznie Gloria udokumentowała ostatnią wolę Grace, przekazując jej kuzynce pieniądze na studia.
     Grace i Gloria nauczyły się od siebie, że „nie śmierć łączy ludzi, ale życie”. Ból, z powodu którego obie cierpiały, został uśmierzony przez czas, który spędziły razem. Pomogły sobie nawzajem – Gloria pozwoliła Grace ze spokojem wyjść na spotkanie śmierci, Grace dała siłę Glorii, by ta mogła iść dalej przez życie, pokonując dręczące ją wyrzuty sumienia i poczucie winy.

Sztuka dostarczyła nam wielu emocji, od smutku i ukradkiem ocieranych łez, po śmiech i radość, i na długo zostanie w naszej pamięci.